woensdag, 16. september 2009 - 17:12

Kleine haarballen maken eten gezonder

Wageningen

NWO-onderzoeker Saskia Lindhoud heeft een nieuwe manier ontdekt om enzymen in te pakken. Zij zorgde dat geladen polymeren als het ware een haarbal om de enzymen heen vormden. Dit heeft de Wageningen Universiteit bekendgemaakt.

Deze manier van inpakken zorgt ervoor dat de enzymen veel beter bruikbaar zijn. Zo kun je gezonde, maar vieze enzymen zo inpakken dat je ze niet proeft, maar wel uitgepakt worden in de maag. Saskia Lindhoud promoveert op 16 september aan de Wageningen Universiteit.

Enzymen zijn moleculen die specifieke chemische reacties in gang kunnen zetten. Ze zorgen voor de smaak van bier, de werking van wasmiddel en onze spijsvertering. Om enzymen goed te kunnen gebruiken, is het echter belangrijk om te zorgen dat ze niet te vroeg of te laat chemische reacties in gang zetten.

Deze moleculen zijn namelijk nogal gevoelig voor veranderingen in hun omgeving, zoals temperatuursschommelingen en veranderingen in de zoutconcentratie of de pH. Om de enzymen te beschermen kun je ze inpakken. Lindhoud ontdekte een nieuwe manier om dit goed te doen.

Harige balletjes
Voor het inpakken gebruikte Lindhoud polyelectrolyt complex micellen. Deze bestaan uit tenminste twee soorten moleculen die een tegengestelde lading hebben en waarvan er tenminste één een geladen en ongeladen helft heeft (diblok copolymeer).

Wanneer deze moleculen met elkaar worden gemengd, dan vormen de tegengesteld geladen gedeelten van de moleculen een complex omdat plus en min elkaar aantrekken. Het ongeladen gedeelte van de moleculen wil niet in de kern zitten en steekt naar buiten. Zo ontstaan vanzelf een soort bolletjes met haren aan de buitenkant.

Omdat enzymen ook ladingen hebben, kunnen ze op deze manier ingepakt worden. Maar deeltjes die bestaan uit alleen enzymen en diblok copolymeren zijn niet zo stevig. Lindhoud verving een gedeelte van de enzymen door een polymeer met dezelfde lading als het enzym, dit zorgde ervoor dat de deeltjes nog stabieler en steviger werden. Lindhoud ontdekte bovendien dat de enzymen zich niet zo prettig voelen in de kern van het deeltje, maar juist graag op het grensvlak van de kern zitten. Het toevoegen van de polymeren met een gelijke lading vergrootte dit grensvlak.

Het voordeel van de door Lindhoud ingepakte enzymen, is dat ze ook weer gemakkelijk uitgepakt kunnen worden. Dit is essentieel om de enzymen goed te kunnen gebruiken in industriële toepassingen. Het onderzoek van Lindhoud kan dus nieuwe toepassingen van enzymen mogelijk maken, en niet alleen om wasmiddel te verbeteren. Eén van de mogelijke toepassingen is namelijk een gericht toediening van medicijnen.

Saskia Lindhoud voerde haar onderzoek uit met een TOP-subsidie van NWO-gebied Chemische Wetenschappen. Inmiddels voert zij een post-doc uit aan de University of Bath.
Categorie:
Tag(s):